Socjologia zlokalizowana ale nie lokalna: Europa Środkowo-Wschodnia wobec globalnych mechanizmów tworzenia nauki

Pod wpływem myśli postkolonialnej i dekolonialnej geografia epistemiczna socjologii ulega istotnym przeobrażeniom. Tradycyjne centra tworzenia wiedzy mierzą się z rzucanymi przez peryferia wyzwaniami, które ujawniają eurocentryczny charakter teorii społecznych oraz samej koncepcji socjologii czy ogólnie nauk społecznych. Napięcie między Zachodem a Wschodem przewartościowuje się wokół osi Północ –  Południe. Perspektywa Europy Środkowo-Wschodniej, choć artykułowana w obrębie socjologicznych subdyscyplin, wciąż jest niedoreprezentowana w dyskusjach socjologicznych i epistemologicznych prowadzonych na międzynarodowym forum.

W tej sesji zamierzamy przyjrzeć się wyzwaniom towarzyszącym naszej pracy badawczej, związanym z funkcjonowaniem w globalnym obiegu naukowym. Chcemy zachęcić osoby uczestniczące w Zjeździe do dyskusji nad tym, w jaki sposób buduje się miejsce polskiej socjologii w światowej nauce. Które perspektywy teoretyczne i interpretacje uważamy za nieprzystające do rodzimych zjawisk społecznych z uwagi na specyficzne konteksty polskiego społeczeństwa? Co proponujemy w zamian? W jaki sposób możemy czerpać z dominujących nurtów socjologii, aby jednocześnie zachować ostrość spojrzenia z własnej perspektywy? Czy mogą nam w tym pomóc tradycje myśli społecznej i teorie socjologiczne wytwarzane poza okcydentalnymi centrami? Wreszcie w jaki sposób budować wiedzę i uprawiać socjologię na miarę wyzwań XXI wieku, aby zapewnić sprawiedliwość epistemiczną wykluczonym grupom?